Checklista on-page SEO:
24 punkty optymalizacji podstrony.

Każda ważna podstrona ma swoją frazę główną i kilka pobocznych. Jeśli dwie podstrony odpowiadają na tę samą intencję, mogą ze sobą konkurować - wtedy mówimy o kanibalizacji.

Wpisuję frazę i patrzę, co jest w pierwszej dziesiątce: poradniki, strony usług, kategorie sklepów czy porównania. Jeśli Twoja podstrona jest innego typu niż to, co dominuje w wynikach, zwykle trudniej jej się przebić.

W raporcie Skuteczność filtruję zapytanie i przełączam na zakładkę Strony. Jeśli na jedną frazę wyświetla się kilka podstron na zmianę, sprawdzam, czy odpowiadają na tę samą intencję. Dopiero wtedy decyduję: scalić, rozdzielić tematy albo zostawić.

Sekcja „Podobne pytania” w Google, pytania z maili i rozmów sprzedażowych to gotowe nagłówki. Odpowiedź na pytanie klienta to też materiał, który mogą zacytować odpowiedzi AI.

Tytuł zawiera frazę główną, najlepiej blisko początku, i mówi, co jest na stronie. Krótszy tytuł rzadziej jest ucinany w wynikach, ale liczba znaków tego nie gwarantuje - Google ucina według szerokości. Każda podstrona ma inny tytuł.

Opis nie wpływa wprost na pozycję, ale na klikalność tak. Krótko: co dostanie czytelnik i dlaczego warto wejść. Google może go przepisać, jeśli nie pasuje do zapytania.

Adres ze słowami zamiast cyfr i parametrów, małe litery, myślniki. Adresów już zaindeksowanych nie zmieniam bez przekierowania 301.

Tag canonical wskazuje właściwy adres podstrony, a nie np. wersję z parametrem albo stronę główną. Błędny canonical potrafi wyłączyć podstronę z wyników.

H1 mówi, o czym jest strona, i zawiera frazę główną lub jej naturalną odmianę. Google nie wymaga dokładnie jednego H1, ale jeden główny nagłówek porządkuje stronę dla czytelnika i robotów.

Nagłówki da się przeczytać jak spis treści. Nie przeskakuję poziomów i nie używam nagłówków do powiększania tekstu.

Pierwsze zdanie pod nagłówkiem mówi wprost, czym coś jest albo jak coś zrobić. Czytelnik od razu dostaje odpowiedź, a wyszukiwarka łatwiej wyciąga z tekstu konkretny fragment.

Ceny, terminy, przykłady, własne doświadczenia, zdjęcia z realizacji. Ogólniki brzmią jak każda inna strona i nie dają powodu, żeby wybrać właśnie Twoją.

Przy poradnikach: kto napisał, skąd jego wiedza i kiedy tekst był aktualizowany. To element wiarygodności, na który patrzą i ludzie, i wyszukiwarki.

Ważna podstrona ma linki z menu, z powiązanych podstron i z artykułów. Strona, do której nic nie prowadzi, jest dla Google mało istotna.

Tekst linku mówi, dokąd prowadzi („cennik pozycjonowania”), a nie „kliknij tutaj”. Staram się, żeby ten sam anchor nie wskazywał raz jednej, raz drugiej podstrony o podobnym temacie.

Linki wewnętrzne prowadzą prosto do adresu, który odpowiada kodem 200, bez łańcuchów przekierowań i bez 404.

Alt mówi, co jest na grafice, tak jak opisałbyś ją komuś przez telefon. Grafiki czysto dekoracyjne mają pusty alt.

Format WebP lub AVIF, rozmiar dopasowany do miejsca na stronie, wymiary w kodzie, żeby układ nie skakał przy ładowaniu.

W Search Console wklejam adres do narzędzia Sprawdzanie adresu URL. Szukam przypadkowego noindex i blokady w robots.txt.

Google ocenia stronę głównie w wersji mobilnej. Tekst czytelny bez powiększania, przyciski łatwe do kliknięcia, nic nie wychodzi poza ekran.

Patrzę na dane z prawdziwych użytkowników (Core Web Vitals), a jeśli ich nie ma - na pomiar laboratoryjny dla telefonu. Najczęściej hamują duże grafiki i zbędne skrypty.

Schema.org pasujący do treści: firma, usługa, produkt, okruszki, artykuł. Sprawdzam w Teście wyników z elementami rozszerzonymi (typy obsługiwane przez Google) i w Schema Markup Validator (pozostałe typy).

W źródle strony (Ctrl+U) widać nagłówki i tekst. Część robotów, w tym boty AI, nie uruchamia skryptów.

W Search Console porównuję wyświetlenia, kliknięcia i pozycję przed i po zmianach. Bez tego nie wiadomo, co zadziałało.