Kalendarz popytu w Google.

Źródło: Planer słów kluczowych Google (wyszukiwarka Google, język polski), dane pobrane 7 października 2026, okres wrzesień 2022 – sierpień 2026. Dla każdej kategorii biorę frazy, które Planer zwrócił dla kilku zapytań startowych, i zostawiam te, które przeszły jawny filtr tematyczny tej kategorii (odrzucam m.in. ogłoszenia, oferty pracy, pytania „jak” i „co to”, akcesoria i usługi z innych branż). Google podaje warianty tej samej frazy osobno z identyczną historią, więc frazy o identycznej historii z 4 lat liczę raz (tylko gdy historia ma co najmniej 6 różnych wartości i średnio co najmniej 50 wyszukiwań; to przybliżenie, które może pominąć część wariantów albo skleić dwie różne frazy). Liczby są przybliżone i zaokrąglone przez Google; to wyszukiwania, nie liczba klientów ani zamówień.

Jak oceniam sezon: każdy miesiąc porównuję ze średnią z 12 miesięcy wokół niego, co w dużej mierze odcina trend i jednorazowe zmiany poziomu rynku (na początku i końcu okresu ta korekta jest mniej dokładna). Biorę typowy rok, czyli medianę z czterech lat (mediana ogranicza wpływ jednego wyjątkowego roku), i wybieram 3 kolejne miesiące o najwyższym indeksie i robię kontrolę powtarzalności: okno wyznaczone z pozostałych ciągłych fragmentów historii (2–3 obserwacje każdego miesiąca) musi być w odłożonym roku średnio co najmniej o 15% powyżej poziomu z sąsiednich miesięcy, a pokazane okno musi przekraczać ten próg w co najmniej 3 latach. Liczę tylko pełne, kolejne po sobie miesiące, więc okno przechodzące przez sierpień i wrzesień ma w tym okresie 3 pełne wystąpienia i musi przejść we wszystkich. Ocena dotyczy średniej całego okna, nie każdego miesiąca: na wykresie jaśniej zaznaczam miesiące okna bez wyraźnego wzrostu. Drugi sezon (okno 2 miesięcy) pokazuję tylko wtedy, gdy między oknami popyt wyraźnie spada. Osobno podaję pojedyncze miesiące z powtarzalnym wzrostem (typowy indeks co najmniej 125, a w co najmniej 3 latach co najmniej 115), jeśli pokazane okno ich nie obejmuje. Drugie okno i pojedynczy miesiąc pomijam, jeśli w co najmniej dwóch ważnych próbach stabilności (opisanych niżej) znikają albo - drugie okno - przesuwa się o ponad miesiąc; pomijam je też, gdy prób nie da się przeprowadzić. W teście odłożonego roku okno wybieram wyłącznie z surowych danych bez odłożonego roku i bez dwóch kolejnych miesięcy, w które może wejść jego końcówka; średnie kroczące liczę osobno dla każdego ciągłego fragmentu tych danych (fragmenty krótsze niż 12 miesięcy pomijam), a o sklejaniu wariantów fraz decyduję też tylko na tych danych - więc oceniane miesiące w żaden sposób nie wpływają na wybór okna. „Wyraźny sezon” to okno, które w typowym roku jest co najmniej o 25% powyżej poziomu z sąsiednich miesięcy i przeszło oba testy; „łagodny” to od 15% do poniżej 25%. Poniżej 150 wyszukiwań miesięcznie, gdy w którymś roku średnio jest ich mniej niż 100 albo gdy ponad 10% wyszukiwań koszyka nie ma pełnej historii, nie oceniam sezonu. W widoku miasta, przy usługach świadczonych na miejscu, pomijam frazy z nazwą innego z pięciu miast (np. zapytania o sale w Warszawie nie liczą się do Gdańska); przy zakupach online, podróżach i studiach taka nazwa to cel albo marka, więc te frazy zostają. Każdy wynik sprawdzam też bez największej frazy, bez trzech największych i na dwóch losowych połowach fraz; próby z mniej niż 150 wyszukiwaniami miesięcznie pomijam. Jeśli w co najmniej dwóch z pozostałych prób sezon znika albo pojawia się, albo okno przesuwa się o ponad miesiąc, oznaczam wynik jako niepewny; gdy prób jest za mało, piszę, że nie da się tego sprawdzić. To reguła redakcyjna, nie test statystyczny.

To historia, nie prognoza: pokazuje, kiedy ludzie szukali, a nie ile zapytań dostanie konkretna firma ani kiedy najlepiej sprzedawać. W tym pobraniu Google nie podał danych dla części fraz medycznych i psychologicznych (np. „dentysta”, „fizjoterapeuta”, „psycholog”), dlatego stomatologii i psychologów tu nie ma.